|
ZATERDAG 24 JUNI 2017 (km. 18.777)
Gisteren werden wij gebeld door de maatschappij waarmee wij vandaag een dagtocht naar de Farne Islands zouden maken. We zouden twee eilanden aandoen, maar de National Trust had met het oog op de weersverwachting Staple Island afgesloten en dus konden we er niet aan land. Ter compensatie zouden we extra tijd op Inner Farne krijgen, en een korting van tien pond. Ook mochten we ons iets later melden en dus sliepen we uit tot maar liefst zeven uur. Na het ontbijt reden we naar Seahouses, waar we eerst even wat proviand insloegen (er is op de eilanden niets aan horeca et cetera) en toen onze tickets ophaalden bij Serenity Farne Islands Boat Tours en de toegang bij de National Trust - beheerders van de eilanden - regelden. Tijd voor thee en koffie (en verse donuts!). Die dronken (en aten) we op bij een cluster bankjes met uitzicht op de haven en met om ons heen vele jonge (en een paar oudere) spreeuwen. Cute! 
Om kwart over elf meldden we ons weer bij Serenity en even na half twaalf mochten we naar het einde van de pier lopen. Daar duurde het alsnog enige tijd tot we aan boord mochten, want er moesten voor ons nog twee boten vertrekken. Eindelijk waren we aan boord, maar dankzij wat besluiteloosheid over de zitlocatie kwamen Judith en ik aan de ene kant van Serenity II terecht en Remco aan de andere kant. We zaten tussen allemaal Nederlanders (Delta Safari), maar dat mocht de pret niet drukken. Allereerst voeren we toch naar Staple Island om in ieder geval de buitenste rotsen te bekijken. Die zaten vol met zeekoeten, alken en drieteenmeeuwen, veel met kleintjes (agut, die kleine zeekoetjes!). 
Ook zagen we wat zeehonden en een paar papegaaiduikers. Nadat we ons vergaapt hadden aan het spektakel op zee, voeren we naar Inner Farne. Dat werd een ruig tochtje en Judith en ik waren erg blij met onze camerahoezen. Ik voelde me Pierre in de Piraña. Gelukkig was het in de aanlegbaai iets rustiger en konden we zonder problemen van boord komen. We begonnen bij het gebouwtje van de National Trust en toen liepen we de route over het eiland. Eerst langs de noordse sternen, die hun nesten met hand en tand en snavel verdedigden. Een hoofddeksel was een must! 
Wij lustten inmiddels wel wat lunch, maar de picknicktafels naast de vuurtoren bevonden zich ook nog in de stern-gevarenzone. Gelukkig hadden we krukjes mee en in de luwte van de muur rond het vuurtorenhuis aten we onze lunch. Daarna liepen we naar de rotspunt waar we ons vergaapten aan de vele papegaaiduikers, zeekoeten, alken en kuifaalscholvers. Wat een vogelweelde! 
Toen we ons los wisten te scheuren, maakten we ons rondje over het eiland af - met ettelijke fotostops tussendoor uiteraard - tot we weer bij de National Trustschuur waren. In de tegenovergelegen kapel wisselden Judith en ik van lens om de sternen en andere vogels in vlucht (BIF’jes) vast te leggen. 
Daarna liepen we nogmaals rond het eiland, nu de andere kant op, en probeerden we puffins in flight te fotograferen. Dat viel nog niet mee! 
Op de rotspunt legden we de vogels vast die té dichtbij zaten voor de telelens en daarna liepen we voor het laatst het sternenpad. Er ging een stern op Remco’s hoofd zitten, er ging een stern op Judiths hoofd zitten, en ging géén stern op mijn hoofd zitten. Boehoe! 
Op het paadje naar de aanlegplaats werden we nog even goed aangevallen (bloed op mijn vinger!) en Judith fotografeerde een stern op de telelens van een Nederlandse jongen, die daarop zijn mailadres gaf zodat ze hem de foto’s kon sturen. We mochten weer aan boord van Serenity II. We namen plaats net achter de voorplecht en vreesden het ergste, maar ondanks de woeste zee (schommeldeschommel) bleven we aardig droog. Eenmaal weer in Seahouses legden we wat spullen in de auto en toen togen we naar Spice House, waar we overheerlijke bhaji’s, pakora’s en samosa’s aten, gevolgd door erg lekkere curry’s. Volgegeten liepen we naar de Coop voor het toetje (een ijsje) dat we in de haven opaten. Op de voettocht terug naar de auto zagen we een boel eidereendmoeders met veel kleintjes (een crèche) en terwijl Judith en ik dat fotografeerden, haalde Remco de auto. 
Aanvankelijk waren we nog van plan even naar Lindisfarne te rijden, maar we waren al vol van de dag en ietwat vermoeid, dus we hielden het bij een avondje in de tent. Wat een fijne dag! |