|
ZONDAG 9 JULI 2017 (km. 20.308)
We stonden niet al te laat op, zetten koffie en smeerden broodjes (al deden we daarvoor al boodschappen) en vertrokken naar de Mull of Galloway, met vele omwegen. De eerste stop maakten we in Wigtown, waar we koffie dronken. Er stond op het dorpspleintje waar we de auto parkeerden een ‘bird hide’ aangegeven, maar toen we de bordjes volgden, kwamen we nergens. We reden dus door, en prompt reden we erlangs. Toch maar even gekeken, maar er zaten weinig vogels.  We staken nu het schiereiland waarop we zaten recht over naar het westen, want dan zouden we langs de Drumtrodden Cup & Ring komen, en ook nog Standing Stones. Wat Cup & Ring waren wisten we niet, maar dat ontdekten we toen we na een tocht door een weiland vol koeienvlaaien bij twee omheinde rotspartijtjes kwamen: daar waren kuiltjes in gemaakt, met soms ringen eromheen, door mensen van heel lang geleden. Wij krabden ons eens achter de oren en liepen maar weer terug naar de auto, blij dat de grasmaaiende meneer onderweg ons niet vroeg wat we ervan vonden... 
De Standing Stones waren marginaal beter: er waren er twee omgevallen en eentje stond nog. Wow. 
We aten onze boterhammetjes en gingen voort. Bij Chapel Finian zagen we de fundamenten van een oude kapel. Ook al zo indrukwekkend. Eindelijk bereikten we het laatste schiereiland en we reden helemaal naar het zuiden, naar de Mull of Galloway, het zuidelijkste puntje van Schotland. Bij het toeterhuis (zie ook Mull of Kintyre) zagen we weer alken, zeekoeten, drieteenmeeuwen en kuifaalscholvers, maar helaas geen zwarte zeekoeten. Wel was het een mooi plekje, met (uiteraard) een Robert Stevenson-vuurtoren. 
We hingen een tijdje rond en reden toen het hele stuk weer terug, via Port Logan (pretty) en toen de A75 naar Castle Douglas. 
We waren rond zeven uur weer bij de tent, de hoogste tijd om pannenkoeken te bakken en te eten. Daarna voerden we, op de afwas na, weinig meer uit. |