|
ZATERDAG 22 JUNI 2019 (km. 72.331)
Om half zeven ging de wekker, oef! We kleedden ons aan en legden vast alle benodigdheden voor vandaag klaar, zodat we om half acht naar het ontbijt konden. Dat was weinig bijzonder en daardoor konden we redelijk snel naar ons huisje terug. We pakten de laatste zaken in de auto en reden naar de receptie om uit te checken. We zouden om 9.15 worden opgepikt door een superjeep van Secret Iceland, maar gelukkig stonden we te vroeg klaar, want om 9.00 kwam-ie al aanrijden. Alleen de achterste bank was nog vrij en met veel pijn en moeite wurmden we onszelf en de bepakking langs drie rijen stoelen. Net toen we zaten, zei de chauffeur: "Er is een probleem, mijn velg is gebroken. We laten een andere jeep komen, duurt ongeveer tien minuten." En dus konden we onszelf weer naar buiten frotten. 
Na een kwartier kwam de Laki 2 (nummerbord) aankachelen en konden we weer aan de persoonsorigami. Uiteindelijk zaten we allemaal weer en konden we vertrekken. We hotsten en botsten over de F-weg naar Laki - al was het relatief comfortabel in de jeep. Na een uurtje hadden we de eerste fotostop: de eerste kraters werden zichtbaar. Mooi! 
Nu reden we naar de parkeerplaats en onze chauffeur raadde ons aan om eerst de berg (Laki dus) te beklimmen en daar dan een kratertochtje aan vast te plakken. Dat deden wij dus. Het was een stevige klim en we werden er keihard uitgelopen door twee bejaarden - maar dat waren Oostenrijkers, die zijn niet anders gewend… Bovenop de berg hadden we een fantastisch uitzicht op de 25 kilometer spleetvulkaan (of eigenlijk de kraters als overblijfselen). Daarna daalden we af naar één zo’n krater; ook behoorlijk indrukwekkend. Wij waren als laatsten bij de parkeerplaats terug en begonnen aan de lunch, maar de rest besloot dat het tijd was om te vertrekken dus na één haastige boterham klommen we maar weer in de jeep. 
We reden nu naar Tjarnargígur, een krater met een meertje erin. We kregen de mogelijkheid een rondwandeling te maken, vanaf de krater dwars door een lavaveld. Alleen de twee Walloniërs kozen daar niet voor, de andere zes wel. En wat een prachtige wandeling was het! Een van de mooiste die we ooit deden, en we deden er al aardig wat. Schitterende lavaformaties, donzig mos, alle mogelijke kleuren... zo mooi, zo mooi. Door al onze fotostops waren we alweer als laatsten bij de jeep. Sjonge. 
Nu reden we een heel eind terug, naar de waterval Fagrifoss. Eerst mochten we nog één keertje uitstappen voor wat foto’s van een mooie bergkam (de zon scheen en het was het favoriete uitzicht van onze chauffeur...) en toen kwamen we bij de waterval. 
Helaas begon het nu te regenen en deze waterval, hoe mooi ook, deden we in sneltreinvaart (tot ongenoegen van Remco). Toen we in de jeep zaten, begon het pas echt hard te regenen en we waren blij dat we binnen zaten. We reden naar Fjađrárgljúfur, de laatste stop van de dag. Nu waren Remco en ik het eerste beneden (maar niet het eerst bij de jeep, dankzij een sanitaire stop). De chauffeur zette ons af bij hotel Hunkubakkar en we bedankten hem zeer hartelijk voor de geweldige dag. We stapten in onze eigen auto en reden naar Vík, waar we een snel diner aten in een welbekende grill naast een N1-benzinepomp (we waren hier vier jaar geleden ook). Tijd om ons hotel eens op te zoeken, al maakten we nog één tussenstopje bij Skógafoss, for old times' sake.  Even later arriveerden we bij Hotel Anna, waar we zeer hartelijk werden ontvangen. We zeulden alle spullen uit de auto en de hulpvaardige receptiemeneer nam de koelbox en de grote tas op zich (we moesten een trap op). Sympathiek. Eenmaal geďnstalleerd begonnen we aan ons avondritueel (foto's, verslag, even bijkomen) en toen was het alweer bedtijd! |