|
DONDERDAG 4 JULI 2019 (km. 74.758)
We ontbeten in het 'hoofdgebouw' van Hótel Aldan en reden na de spullen te hebben gepakt naar de check-in van de Smyril Line. We waren niet de eersten, wat vooral bleek toen ik met de shuttlebus naar de terminal werd gebracht, waar ik terechtkwam in een meute. Een normale wachtruimte was er niet, alleen een paar tafels en stoelen en die waren allemaal bezet. In het midden van de ruimte was ook nog een winkel, wat de boel er niet handiger op maakte. Ik vond nog een plekje op de grond en kon gaan wachten. Gelukkig duurde dat niet heel lang en ik mocht aan boord, alleen waren de hutten nog niet klaar en dus toog ik naar het dek. Daar liep ik Remco tegen het lijf, die ook al geparkeerd was aan boord. We hingen wat aan dek tot de hut klaar was, toen gooiden we onze bagage daar neer en wachtten we tot we Seyðisfjörður zouden verlaten. Dat gebeurde erg op tijd, voor Smyril-begrippen! Dag IJsland, tot over vier jaar ofzo! We lazen en puzzelden tot het tijd was om te eten. We mochten weer geen friet, 'alleen voor kinderen', boeh. Terwijl we op andere aardappelen kauwden, kwam er een gezette man met een rood hoofd naar de bar: "I have a complaint. I want chips!" Dat moest via de manager blijkbaar, want het arme meisje sloeg aan het bellen. Hoe het afliep...? Geen idee, wij waren klaar en verlieten het restaurant. Buiten was het niet heel lekker meer, dus we wilden de stoeltjes bij de tax-freewinkel maar eens proberen. We vonden een plekje en wilden weer lekker gaan lezen, maar... er stond en zat een groep Nederlandse bejaarden die op luide toon drie conversaties door elkaar voerde. Het horen (en zien) verging ons al snel en we vluchtten naar de hut. Dan maar op bed lezen. We gingen niet te laat slapen, want de wekker stond op 1.30 (IJslandse tijd)... 
|