|
DINSDAG 7 JULI 2015 (km. 123.419)
We mochten een klein beetje uitslapen van onszelf en zodoende kwamen we na de meute (ervan uitgaande dat die er was) de ontbijtzaal binnen. Daar bleek nog steeds eten in overvloed, allemaal ontzettend lekkere dingen, dus Stađarhóll: dikke duim! Volgegeten konden we op pad. Onze eerste stop was het verst van ons huisje gelegen - zo’n anderhalf uur rijden - maar bleek zeer de moeite waard. Met donderend geraas stortte Dettifoss zich van de rotsen. Dettifoss is de krachtigste waterval van Europa en dat konden we zien; wat een geweld! Veel 'spray' ook, dus vaak brillen afvegen... 
We namen ook nog een kijkje bij de stroomopwaarts gelegen Selfoss (de tweede Selfoss die we tegenkwamen, al was de eerste een dorp). Ook mooi. We reden terug richting Mývatn en stopten vlak ervoor bij Hverir, een geothermaal gebied. Daar aten we onze boterhammen alvorens we ons weer lieten vergiftigen. Wat een stank, maar ook wat een indrukwekkende kleuren en modderpoelen. 
Na nog een korte tussenstop bij het helblauwe meer van Bjarnarflag... 
...reden we door naar Grjótagjá, een grot gevuld met heet water op een breuklijn tussen twee tektonische platen. De ingang was klein en we moesten even flink klauteren, maar eenmaal beneden was het prachtig. Zeer helder water, heel mooi blauw, en fraaie overhangende rotsen. Het duurde even voordat we weer naar boven konden - er was meer verkeer hier, maar dat vonden we niet erg. 
Eenmaal weer buiten keken we nog even bij de breuk bovenop (fraai) en toen gingen we weer verder, naar Dimmuborgir (en onderweg zagen we een uil!). Daar deden we de rondwandeling naar Kirkjan, een 'natuurlijke kathedraal' gevormd door lava. 
De lavaformaties waren sowieso enorm en het was weer een mooie wandeling. Intussen was het half zeven, tijd voor een diner. Eerst probeerden we het tankstation van Reykjahlíd, maar die bleek gek genoeg geen eetgelegenheid te hebben (alleen afhaal). Het etablissement dat we daarna probeerden had geen parkeerplaats meer over, zodat we uiteindelijk terugreden naar Vogafóss, vlak bij Dimmuborgir. Daar konden we wel de auto kwijt, maar kwamen we zelf op een wachtlijst terecht… Gelukkig was er wifi en redelijk snel mochten we aan tafel. We aten er heel erg lekker en tevreden reden we naar ons huisje terug, waar Remco opnieuw moest melden dat internet het niet deed (was bij aankomst gisteren ook al zo). Gelukkig werd dat snel gefikst en zo kwamen we weer een avond door. |